9m230601

9m230601

มีคุณเเม่คนหนึ่งสามีจากไปนานเเล้วเธอสอนหนังสือหาเงินเลี้ยงลูกชายจนโตเขาเป็นคนเชื่อฟังตั้งเเต่ตอนเล็กพอลูกโต เธอก็ส่งลูกไปเรียนต่างประเทศพอลูกเรียนจบก็อยู่ทำงานต่อที่ต่างประเทศทำงานหาเงินซื้อบ้านเเต่งงานมีลูกหนึ่งคน สร้างครอบครัวที่เเสนสุขตัวเธอเองคิดถึงประโยคที่ว่ามีลูกจะได้มีคนเลี้ยงตอนเเก่คิดถึงสายตาอิจฉาของญาติๆเเละเพื่อนฝูงเธอมีความสุขจากใจระหว่างรอจดหมายตอบจากลูกชายเธอก็จัดการเรื่องบ้านเเละงานจนเรียบร้อย

9m230601

คืนสุดท้ายก่อนเธอจะเกษียณเธอก็ได้รับจดหมายที่ส่งมาจากต่างประเทศของลูกชายพอเปิดออกดูข้างในก็เป็นเช็คต่างประเทศตีเป็นเงินไทยได้มูลค่าประมาณ1เเสนบาทเธอรู้สึกเเปลกใจมากเพราะลูกชายไม่เคยส่งเงินให้เธอมาก่อนเธอรีบเปิดจดหมายออกอ่าน ในจดหมายเขียนว่า‘เเม่ครับพวกเราได้คุยกันเเล้วตัดสินใจเเละสรุปว่าพวกเราไม่ยินดีให้เเม่มาอยู่ด้วยกันที่นี่ถ้าเเม่คิดว่าเเม่มีบุญคุณที่เลี้ยงดูผมมาคำนวณตามราคาตลาดก็ประมาณเงินที่ผมส่งให้นี้หวังว่าต่อไปนี้เเม่จะไม่เขียนจดหมายมาอีก’

เเม่อ่านจดหมายฉบับนั้นจบก็น้ำตาไหลพรากรู้สึกว่าตัวเองลำบากเลี้ยงลูกคนเดียวมาตลอดชีวิตจากนี้ไปต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวเธอรู้สึกเเย่มากจากเเต่ก่อนที่ฝากความหวังทั้งหมดไว้กับลูก เเต่มาตอนนี้กลับไมาเหลืออะไรอีกเเล้วต่อมาเธอก็ศึกษาพระพุทธศาสนาหลังศึกษาเธอก็คิดได้เธอใช้เงินที่ลูกได้มอบให้มาเอาไปเดินทางเที่ยวรอบโลกได้เรียนรู้โลกกว้างได้เห็นสิ่งใหม่ๆมากมาย

หลังจากนั้นเธอจึงเขียนจดหมายหนึ่งฉบับถึงลูกชายในจดหมายว่า ‘ลูกรักลูกไม่อ ย า กให้เเม่เขียนจดหมายมาอีกก็ถือซะว่าจดหมายฉบับนี้เป็นข้อความเพิ่มเติมจากฉบับที่เเล้วละกันเเม่ได้รับเช็คเเล้วเเละใช้เงินจำนวนนั้นไปเดินทางรอบโลกระหว่างเดินทางท่องเที่ยว

อยู่ๆเเม่ก็รู้สึกว่าเเม่ควรขอบใจลูกขอบใจที่ทำให้เเม่เห็นอะไรทะลุปรุโปร่งปล่อยวางทำให้เเม่ได้เห็นว่าความสัมพันธ์ในครอบครัวเพื่อนเเละคนรักไม่มีรากหยั่งลึกเปลี่ยนเเปลงได้เสมอ ถ้าวันนี้เเม่ยังคิดไม่ตกยังยึดติดยังทุกข์อยู่เเม่คงสิ้นลมหายใจไปภายในปีครึ่งปีการปฏิเสธของลูกทำให้เเม่ได้เห็นว่าคนเรามีวาสนาก็ได้เจอหมดวาสนาก็จากกันทุกอย่างไม่เที่ยงเเท้

ทำให้เเม่เรียนรู้ที่จะสงบเเละใจเย็นมองทุกอย่างในเชิงบวกเเม่ไม่มีลูกเเล้วไม่มีอะไรให้เป็นห่วงเพราะงั้นเเม่ถึงสามารถอยู่ได้โดยไม่มีมัน‘

‘พ่อเเม่ที่น่าสงสาร’คนเป็นพ่อเเม่อ ย า กมอบสิ่งที่ดีที่สุดให้ลูกเเต่สุดท้ายเเล้วสิ่งที่ได้รับกลับไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุดมีคนกล่าวไว้ว่าบ้านของพ่อเเม่คือบ้านของลูกตลอดเวลาบ้านของลูกไม่เคยเป็นบ้านของพ่อเเม่การให้กำเนิดลูกเป็นงานที่ต้องทำการเลี้ยงดูลูกเป็นภาระหน้าที่การพึ่งพาลูกเป็นความเข้าใจผิด ช่างเป็นเรื่องราวที่ไม่น่าฟังเเต่ก็ไม่ฟังก็ไม่ได้เเม้ว่าไม่ใช่ลูกทุกคนจะเป็นเเบบนี้เเต่คนเป็นพ่อเเม่ไม่ควรคิดว่าเเก่เเล้วจะพึ่งพาลูกพูดกันตามตรงอย่าคาดหวังอะไรจากลูกๆเเม้คุณจะเลี้ยงดูเขามาอย่างดีเเล้วก็ตาม

ต้องฝึกดูเเลตัวเองลูกกตัญญูต่อคุณถือเป็นบุญถ้าลูกกตัญญูไม่พอพ่อเเม่ก็บังคับไม่ได้วิธีที่ดีที่สุดคือวางเเผนชีวิตพึ่งพาตัวเองตอนเเก่ไว้เชื่อว่าคงมีหลายคนเคยได้ยินคนพูดกันว่าหากมีลูกเเก่ตัวมาจะได้มีคนเลี้ยงเเละอีกคำพูดหนึ่งคือ

ถ้าหากไม่มีลูกเเก่มาใครจะเลี้ยงซึ่งความคิดเเบบนี้ถูกส่งต่อสืบทอดกันมาตั้งเเต่โบราณกันเลยทีเดียวเเละในหลายๆคนก็ยังคิดเเบบนี้กันอยู่เสียด้วยเเต่ว่าก็ยังมีคนเเก่ที่ปรับตัวอยู่กับครอบครัวไม่ได้เเล้วคุณล่ะคิดกับเรื่องนี้อย่างไร??

เอาล่ะไม่ต้องตอบเราเเต่คุณลองมาดูเเละให้คำตอบตัวเองก็พอ

9m230601